Straat van Hormuz onder druk: gevolgen voor grootzakelijke energie-inkoop

Waarom de markt beweegt

Europa is de afgelopen jaren afhankelijker geworden van LNG-import. Spanning rond productie, transport of doorvoer wordt daardoor sneller ingeprijsd in de markt. De Straat van Hormuz speelt daarin een duidelijke rol. Een aanzienlijk deel van de mondiale LNG-stromen gaat via deze doorgang. Als de markt onzeker wordt over doorstroming of veiligheid, volgt vaak een scherpe reactie in de gasprijs.

Voor grootverbruikers is daarbij niet alleen het prijsniveau relevant, maar vooral:

• de snelheid van de beweging

• de onvoorspelbaarheid van de markt

• het effect op contractvorming en begroting

Dat raakt dus niet alleen organisaties met een variabel contract, maar ook partijen die bezig zijn met nieuwe contractering of verlenging.

Je energiekosten bestaan uit meer dan de dagprijs

Bij marktbewegingen kijken veel organisaties als eerste naar de commodityprijs. Logisch, maar onvolledig. Grootzakelijke energiekosten bestaan uit meer onderdelen dan alleen de prijs van de dag.

Denk aan:

• leveranciersopslagen

• contractvoorwaarden

• profiel- en bandbreedterisico's

• volumeafspraken

• eventuele correcties achteraf

In volatiele markten zien leveranciers meer risico. Dat werkt vaak door in hun prijsstelling en voorwaarden. De prijs van energie en de prijs van zekerheid lopen dus niet altijd gelijk op.

Voor organisaties met een variabel of dynamisch contract werkt een stijging van de markt direct door in de maandlasten. Maar ook organisaties die een nieuw meerjarig contract willen afsluiten, merken de gevolgen. Niet alleen via de commodityprijs, maar ook via de opslag die een leverancier rekent voor het risico dat hij tijdens de looptijd moet dragen.

Hoe volatiliteit doorwerkt in leveranciersopslagen

Dit is een belangrijk punt dat in de praktijk vaak onderbelicht blijft. Leveranciers kijken bij nieuwe of verlengde contracten niet alleen naar de actuele marktprijs, maar ook naar de recente volatiliteit. Hoe onrustiger de markt, hoe groter het risico dat zij zien. Dat kan zich vertalen in:

• hogere opslagen

• scherpere contractvoorwaarden

• minder flexibiliteit in volume of bandbreedte

• meer nadruk op zekerheden en risicobeheersing

Bij veel professionele meerjarige contractvormen spreek je die opslag bij aanvang af voor de looptijd van het contract. Dat betekent dat niet alleen de eerste inkoopmomenten onder die opslag vallen, maar ook latere tranches die je in de tijd nog vastlegt voor toekomstige levering.

Juist daarom is het idee dat je eenvoudig kunt wachten op een rustiger markt om later alsnog goedkoop in te stappen, in de praktijk vaak minder simpel dan het lijkt.

Wachten op lagere opslagen is zelden een volledige strategie

De gedachte "we wachten tot de markt rustiger is" klinkt rationeel. Maar wachten betekent ook dat je in de tussentijd geen bescherming organiseert. En juist dat is voor budgetgedreven organisaties vaak het werkelijke risico.

De relevante vraag is daarom meestal niet of opslagen later misschien lager kunnen zijn. Die kans bestaat. De relevante vraag is of je de onzekerheid in de tussentijd wilt blijven dragen.

Voor organisaties in de zorg, overheid en het onderwijs is dat een wezenlijk punt. Daar is de ruimte om onverwachte prijsstijgingen op te vangen doorgaans beperkt. Dan is niets doen niet neutraal. Dan is niets doen ook een keuze.

De echte afweging is risico versus rust

In de praktijk gaat het zelden om de vraag of je op het absolute dieptepunt van de markt kunt inkopen. De echte afweging is of het risico van onbeschermd blijven groter is dan de extra kosten die je nu maakt om structuur en bescherming te organiseren.

Dat is precies waar professioneel risicomanagement om draait:

• niet gokken op het perfecte moment

• wel zorgen dat prijsschokken beheersbaar blijven

• wel bouwen aan voorspelbaarheid in je exploitatie

• wel zorgen voor rust in begroting en besluitvorming

Waar de sturing zit: gespreid inkopen van commodity

Goede energie-inkoop draait daarom zelden om één perfect klikmoment. Een gespreide aanpak werkt in de praktijk vaak beter. Zodra de contractstructuur staat, kun je commodity in tranches vastleggen op basis van vooraf afgesproken spelregels.

Denk aan:

• prijsniveaus

• klikmomenten

• stop-loss-afspraken

• vooraf bepaalde kaders voor besluitvorming

Daarmee voorkom je dat de hele positie op één moment wordt vastgelegd en maak je de organisatie minder afhankelijk van toeval of emotie.

Dat levert meestal drie dingen op:

• minder afhankelijkheid van timing

• meer bestuurlijke rust

• betere uitlegbaarheid richting finance, toezicht en bestuur

Onderschat risico: verbruiksprofiel en bandbreedte

Een tweede onderwerp dat vaak wordt onderschat, is het verbruiksprofiel. Veel grootzakelijke contracten werken met bandbreedtes. Dat betekent dat het werkelijke verbruik binnen afgesproken marges moet blijven.

Als je verbruik daar buiten valt, kunnen correcties of verrekeningen volgen tegen minder gunstige prijzen. Zeker bij meerdere locaties, seizoensinvloeden, verbouwingen, nieuwe panden of veranderende bezetting is dit een reëel financieel risico.

Een solide aanpak vraagt daarom niet alleen om een goed contract, maar ook om:

• een scherpe verbruiksraming

• goede monitoring

• duidelijke rapportage

• heldere interne besluitvorming

Wat je nu kunt doen

Wat in deze markt helpt, is niet harder reageren, maar eerder structureren.

Een praktische aanpak begint bij een paar logische stappen:

• bepaal welk risico je organisatie wel en niet wil afdekken

• kies een contractvorm die daarbij past

• richt gespreide inkoop in met heldere spelregels

• breng verbruiksprofiel en bandbreedtes op orde

• leg vast wie wanneer beslist, zodat energie-inkoop geen ad hoc proces wordt

Zo zorg je dat contract en werkelijkheid beter op elkaar aansluiten, en dat niet ieder marktmoment opnieuw tot discussie leidt.

Conclusie

Geopolitieke spanningen laten opnieuw zien hoe gevoelig de Europese energiemarkt is. Voor budgetgedreven organisaties is de belangrijkste les niet dat je de markt perfect moet voorspellen. De belangrijkste les is dat je risico's professioneel organiseert.

Wie alleen wacht op rust in de markt, blijft vaak te lang onbeschermd. Wie op tijd een passende contractstructuur, gespreide inkoopaanpak en scherp verbruiksbeheer inricht, bouwt aan iets dat voor veel organisaties waardevoller is dan de laagste prijs van de dag: rust, grip, voorspelbaarheid.

De markt mag volatiel zijn. Je energiebeleid hoeft dat niet te zijn.